Malarstwo Stanisława Rodzińskiego - Nowosielski, Jerzry (Horyzonty Wychowania, 2017)
Malarstwo Stanisława Rodzińskiego stanowi zupełnie określoną, właściwie łatwą do scharakteryzowania wielkość artystyczną. Jak zawsze, tak i w tym przypadku, najwłaściwiej będzie – ażeby uzyskać obiektywną wizję – spojrzeć na to malarstwo na tle współczesnych wydarzeń. W szerokim kontekście XX wieku, a w węższym kontekście naszego dziesięciolecia, można powiedzieć, najpierw w sensie negatywnej eliminacji, kim Rodziński jako malarz nie jest, a następnie – już z dużą dozą pewności i obiektywizmu – kim jest jako artysta. Otóż nie jest abstrakcjonistą ani nikim, kto miałby jakieś powiązania z racjonalistycznym, analitycznym nurtem myśli plastycznej naszego stulecia. Nie znam żadnej jego malarskiej realizacji, która dawałaby powody, by przypuszczać, że w jakikolwiek sposób jest do tego nurtu zbliżony. To stwierdzenie przyda się nam nieco później, kiedy od selekcji „negatywnej” przejdziemy do próby „pozytywnego” opisu jego sztuki.